Recenzja ENCORE RockMaster OE – bardzo dobrze grające słuchawki za mniej niż 200 złotych

I całe szczęście bo to daje nam poczucie solidności i trwałości słuchawek, które powinny posłużyć przez lata.

Pięknem nie grzeszą

ENCORE nie jest mistrzem w kwestii designu. Wygląd słuchawek jest dość surowy, wręcz toporny. Kwadratowe muszle potęgują te odczucia. Jednak nie o wygląd tu przecież chodzi. Tylko o dźwięk. Ten dostarczany jest za pomocą wspomnianego przewodu, który dodatkowo jest wymienialny za sprawą złącza JACK 3.5mm w lewej muszli. Możemy wiec w dowolnej chwili wymienić kabel jeżeli ulegnie uszkodzeniu. Możemy go także wymienić na lepszy, choć nie wiem czy ktoś, kto wyda na słuchawki mniej niż 200 złotych, będzie szukał przewodu za niewiele mniej, a tym bardziej za więcej.

Zawieszone na pałąku muszle można regulować za pomocą uchwytu w przestrzeni góra/dół a także pochylać by zostały odpowiednio dopasowane do naszej głowy. Co mnie miło zaskoczyło, to dość solidne uchwyty, dzięki którym muszle „nie latają” swobodnie, a do ułożenia wymagają nieco siły. Pałąk jest bardzo giętki, dość silnie utrzymuje całość na głowie, nawet przy bardzo szybkich ruchach głową. W zasadzie jeżeli chodzi o wygodę korzystania z tego zestawu naprawdę trudno się do czegoś przyczepić.

Dźwiękiem owszem

Słuchawki podczas testu były napędzane dodatkowym DAC’iem Onkyo HA200, który podczas sprawdzania różnic nieco dodały RockMasterom ciepła i głębszej barwy. Zupełnie jednak nie wpłynęły na postrzeganie dolnych partii dźwięku. Model ten świetnie odnajduje się w gatunkach przepełnionych wokalem, gitarą i niewymagających głębokich zejść utworom. Scena jaką oferują jest wyjątkowo szeroka. Pamiętajmy, że są to słuchawki nauszne o konstrukcji zamkniętej i charakterystyce nieułatwiającej jej uzyskania bardzo szerokiej sceny.

Nie jest to najlepszy zestaw do elektronicznych kawałków mocnego house’u czy czarnych brzmień, w których pierwsze skrzypce odgrywa bas. Zastosowane tu 50mm przetworniki oferują przyjemny, ciepły dźwięk o rozmaitej barwie, ale nieco podciętym dołem. Partie nisko tonowe są tu wyraźne, ale mało zróżnicowane. Nie ważne czy to zejście jest potężne czy lekkie, łomot jaki dostają nasze uszy tym spowodowane jest w zasadzie taki sam – ani mocny, ani słaby. Optymalny, poprawny, odpowiedni – tak bym to raczej sklasyfikował.